FantastičnoZabavna Lola

Filmovi koji su obilježili 2016. godinu. Koliko ste pogledali?

tekst: Redakcija

The VVitch: A New-England Folktale

Ovo suptilno i precizno kalibrisano ostvarenje je u srodstvu sa horor klasicima, “The Exorcist” i “Rosemery's Baby”, upravo po tome što, kao pomenuti filmovi, ono strah ne traži u efektima, nego iznutra, gdje se strah i sije, u odnosima. Atmosferičan, metodičan i tih, ovaj film je pogrešno reklamiran kao horor, jer je mnogo više od toga – čak i poster navodi na pogrešne utiske. Ovo je jednistven pogled u zavjetni trenutak američke kulture, u život puritanaca, pionira i utemeljivača i američkog mesijanizma i američkog straha. Teško je povjerovati da je ovo prvi dugometražni film reditelja Roberta Egersa (Robert Eggers).

Loving

Džef Nikols (Jeff Nichols) ne prestaje snimati jedinstvene i snažne filmove. On je usamljen glas u divljini kakofonije američkih bioskopa, koji nam iz godine u godinu daje pogled na američku kulturu kakav više nemamo prilike da vidimo. Ove godine je imao čak dva filma: “Midnight Special” i “The Loving”. I dalje Nikolsov film, od početka do kraja, “Midnight Special” ipak ostaje mlak i nedorečen, bez odlučujućeg udarca. Zato “Loving” radi sve što Nikols može i u godini koja dominira filmovima o životu crnaca u Americi, ovaj film je sigurno najčvršći. Nudeći nam i dalje svoj tomsojerovski utisak američkog krajolika, kao što je učinio u filmu “Mud”, Nikols ovdje dodaje i komponentu društvene i istorijske svijesti koja ne skreće na sebe snagu drame toliko da bi ovo postao film ograničen utiskom na svoje vrijeme i mjesto. Ne. Nikols prevazilazi okvire svoje teme i gradi moćnu dramu, čiji udarac boli mnogo dublje i od američkog Juga i od boje kože.

The Wailing

Na Hong-Džin (Na Hong-Jin) iza sebe ima dva bolesno snažna trilera koji će vas zateći, poraziti i učiniti obožavateljem korejskog filma, ako to već niste – govorim o filmu “The Chaser” i  filmu “The Yellow Sea”. “The Wailing” nastavlja njegov nevjerovatni rediteljski niz. Zadržavajući intrikantnu i produženu strukturu prethodnih filmova, koja izenađuje svojim narušavanjem  tradicionalne tročinske strukture drame, što vodi dugom trajanju i mnoštvu preokreta, ovaj film nas još uvodi i u domen nadprirodnog. Pitanje o uticaju i prisustvu nadprirodnog je kod Hong-Džina jednako snažno i utemeljeno da nas poražava istom snagom kojom i porodična drama u “The Yellow Sea”. Pored ovog, ovaj film posjeduje humor usred krajnje ozbiljnosti, humor specifičan korejancima, za koji mi i dalje nije jasno odakle i kako dolazi, a prepoznajem ga i u filmovima Bong Džun Hoa (Bong Joon-Ho). Obavezno istražiti filmove ovog reditelja i obavezno pogledati “The Wailing”.

The Lobster

Jorgos Lantimos (Yorgos Lanthimos)  je predvodnik grčkog Čudnog talasa (The greek Weird Wave), nezvaničnog filmskog pokreta koji neki tumače kao odgovor grčke kulture na veliku finansijsku krizu koja je zadesila tu zemlju. Prepoznatljivo bizarni filmovi ovog pokreta su brzo postali milje mnogo širi od grčke filmske produkcije, grčke kulture i grčkog jezika i postali stjecište međunarodnih filmskih snaga, onako kako su to u svoje vrijeme bili i francuski Novi talas i italijanski neorealizam. “The Lobster” je krunski trenutak ovog pokreta i njegov zvanični iskorak iz okrilja grčke kulture – film je na engleskom jeziku, snimljen u Irskoj, a uloge tumače Kolin Farel (Colin Farrell), Rejčel Vajs (Rachel Weisz), Lea Sejdu (Lea Seydeux) i Džon Si Rajli (John C. Reilly).

Fascinantno je gledati kako Lantimos u jednoj sceni uspostavlja pravila veoma neobičnog svijeta i čini da u njega odmah vjerujete. Ovo je i jedan od najpametnijih filmova o ljubavi.

Everybody Wants Some!!!

Ričard Linklater (Richard Linklater) je jedinstvena pojava među rediteljima – ili autorima. Naime, imate čovjeka zastrašujuće obrazovanog, velikog poznavaoca filma, književnosti, kulture, ali koji nema trunku pretencioznosti u svojim filmovima. On nekako uspijeva da sublimiše svoje znanje u djela jednostavnosti i ljepote, kakva smo u američkom filmu redovno vidjali devedesetih godina prošlog vijeka, a sada nigdje. “Everybody Wants Some!!” je dostojan nasljednik i Linkalterovog “Dazed and Confuzed” i Lukasovog “American Graffiti”, rodonačelnika ovakvog filma nostalgije. Ovo je film mladosti, koji je akme američke pop kulture osamdesetih.

Elle

U godini snažnih ženskih likova, ovaj film je pobjednik. Lik koji tumači Izabel Iper (Isabelle Huppert) je nešto što sigurno niste do sada vidjeli i o čemu ćete imati podjeljena mišljenja, ali vas neće ostaviti ravnodušnim – to nikako, a pogotovo ne glumačka izvedba Iperove. Ono što je još neobičnije je da je Pol Verhoven (Paul Verhoeven), reditelj filmova  “RoboCop”, “Basic Instinct” i “Starship Troopers“, napravio feministički triler.

Hunt For the Wilderpeople

Taika Vaititi (Taika Waititi), čovjek koji nam je pošle godine dao i “What We Do In The Shadows”, vjerovatno najbolju komediju decenije, je sa “Hunt For the Wilderpeople” dokazao da je Novi Zeland ima šta ponudi i nakon Gospodara prstenova (“Lord of the Rings”). Ne moramo čekati da Ves Anderson (Wes Anderson) snimi novi film da bi gledali inteligentan i zabavan film o odrastanju.

Pogledajte samog reditelja, koji se pojavljuje samo u jednoj sceni i glumi pastora – još od Melvilovog oca Javora niste čuli bolju propovjed.

O.J.: Made in America

Ovo je skoro osmosatni dokumentarni serijal i definitivna riječ o slučaju O Džej Simpson (O.J. Simpson), koji i danas uzbudjuje američku kulturu. Na isti način na koji su Menson ubistva označila kraj euforije šezdesetih u Americi, tako je i sluča O Džej Simpsona prekretnica u američkoj javnosti, a živi prenos potjere za O Džejem je video materijal po značaju ravan snimku ubistva Džona F. Kenedija.

Ezra Edelman je izgradio dokumentarni serijal koji zastrašuje obimom istraživanja, zaključaka i otkrića. Ovo je anatomija američke opsesije slavom, žrtvovanjem, rasom i medijima, koja u isto vrijeme funkcioniše i kao epsko djelo igranog filma i kao petotomna istorija američke kulture dvadesetog vijeka.

Fuocoammare

Ne zna se šta je strašnije: slike utopljene djece na plažama, ili činjenica da ih zaboravljamo čim smo ih vidjeli. Ali, mimo pitanja o prezasićenosti svijeta slikama da bi one išta značile, kako je to skoro izjavio Martin Skorsezi, ono što zovemo imigrantska kriza je slika i nove Evrope i novog svijeta i nema nam nazad – na ovako bolestan način je Mediteran opet postao centar svijeta. Sve ovo zna i pita dokumentarista Đanfranko Rosi (Gianfranco Rosi), bez retorike, bez političke agende, več tiho i suptilno, impresijama, prisjećajući nas na slike djece koje sam spomenuo u prvoj rečenici, posmatrajući plaže sicilijanskog ostrva Lampeduza, koje su mjesto dolaska imigranata iz Afrike.

Sing Street

Godina koja nam je dala “Everybody Wants Some!!” i “Hunt For The Wilderpeople” daje nam i “Sing Street”, adolescentsku ljubavnu i muzičku priču iz Irske osamdesetih godina prošlog vijeka. Pun mladalačke energije, garažnih bendova, tinejdžerske simpatije i mračnog irskog humora, ovaj film razoružava.

Koliko govori o odrastanju i ljubavi, ovaj film govori i o odnosu irske i engleske kulture u doba pop osamdesetih, o migraciji mladih Iraca u London, o sukobu generacija i o irskom katoličanstvu. Prije svega, ovo je film o dječaku koji osniva bend da bi zadivio djevojku, i o vremenu u kojem je taj napor bio svetkovan koliko i  poezija bardova u Srednjem vijeku.

Tekst prenosimo sa bosonoga.com.