Naslovna vijestRadoznala Lola

Mišel Gurevič (Chinawoman): Intimnost u vremenu anoreksije duha

“Njena muzika priziva slike sovjetskih balova iz 1980-ih i melodrama Daglasa Sirka (Douglas Sirk). Upravo zbog te grandioznosti, teško je očekivati da su svi njeni albumi producirani i snimljeni u spavaćoj sobi.”

Redakcija

Izvor: Milana Samardžija - Bosonoga

Foto: Michelle Gurevich - Facebook

A, jesu. Upravo to: mračne, ćudljive, intimne šansone, od njene spavaće sobe do vaše.

Vješto žonglirajući upečatljivim retro motivima i iznenađujućom, gotovo neprikladnom količinom iskrenosti, Mišel Gurevič (Michelle Gurevich) na svijet donosi tragikomične, melodične, sentimentalne i pjesme zasićene nekim čudnim, maglovitim glamurom.

Na sebi svojstven način, kanadska pjevačica, kantautorka i režiserka ruskih korijena, kombinuje humor sa oporom realnošću, kroz sjenovitost intimnih balada, fatalističke stihove i prodornu interpretaciju.

Njena priča počinje ne tako davne 2007. godine, kada izdaje svoj debitantski album “Party Girl” za zemlju svojih predaka, kojim se predstavlja kao harizmatična femme fatale, donosi portal Bosonoga. Neka nepoznata, ali sudbonosna ruka, učinila je da album produciran u intimi njene spavaće sobe, postane dostupan: od jahti ruskih milionera do rington melodija domaćica širom Ukrajine.

Tada se anticipira ono što će u godinama koje slijede biti prepoznatljivo kao poetika Chinawoman. Stil prepoznatljiv po intimnosti i ogoljenosti, u vrijeme koje se baš od toga ograđuje i distancira. Mišel kroz osam pjesama, koliko ih se našlo na prvom albumu, prelazi spektar tema koji su prelazili i neki drugi umjetnici davno prije nje, ali definitivno ne na taj način. Ona nam donosi ogoljen lirski sentiment koji se ne stidi sebe posredstvom kojeg govori o zabavama, strahu, nesigurnosti, kompromisima u vezi, tajnama, autodestruktivnosti, sopstvenoj seksualnosti. U ovoj fazi se oslanja isključivo na sebe, uz pomoć klavijature, gitare i kompjutera, predstavljajući se kao multiinstrumentalna kantautorka, čija muzika je samo i isključivo njen lični potpis.

Sa albumom “Show Me The Face” iz 2010. godine, Mišel konkretizuje zvuk koji proizvodi, ali ga čini i raznovrsnijim. Raznovrsnosti je doprinijelo pojačanje u bendu, u vidu gitariste Paskala Paketa, perkusioniste i bubnjara Sama Ćina, te Rolanda Van Kampenhauta koji je zadužen za efekte i miksanje. Iako ne napušta spektar tema u kojima se osjeća najsigurnije, sada je već jasnije šta pjevačica želi da nam kaže.

“Let’s Party In Style”, naziv je njenog trećeg albuma koji izbacuje 2014. godine, a koji kao da je stvoren za kišni ambijent i novembarski bluz. Posvećen slavljenju kraja stvari i odnosa, album se kroz pjesme bavi temama raskida, raspada i krhkosti partnerskih veza i prijateljstava. On dolazi kao potreba da se simbolički zaključi jedan kreativni period. Mišel ovaj put pravi sintezu svega što je do sad radila, kroz post-pank minimalizam i nihilistički odnos prema svakodnevici.

Njen pseudonim Chinawoman (Kineskinja), nastao je kao posljedica čestih zabuna kanadskih sugrađana da je porijeklom iz Azije, a u međuvremenu postaje predmet sporenja zbog sumnji da se radi o provokaciji na rasističkom nivou.

“Pitanje: ‘Pa … šta si ti?’, je jedno od onih koje sam slušala od djetinjstva. Pitali su me da li sam Španjolka, Meksikanka, Indijanka. Međutim, čini se, što sam starija, da je ljudima lakše da procijene moju rasnu pozadinu”, rekla je Mišel.

No, 2016. godine nakon gotovo deceniju nastupanja pod pseudonimom, Mišel je odlučila da će nastupati pod punim imenom i prezimenom, dodavši:

“Neke stvari imaju smisla kad imaš 20 godina, ali u tridesetima više nemaju”.

Odbacivanjem alterega, pjevačica je najavila svojevrsnu metamorfozu identiteta koju smatra novim nivoom lične neposrednosti, pa iako nije sigurna da li je taj gest publika prepoznala kao nešto posebno, tvrdi da se u ovoj fazi zbog toga osjeća samopouzdanije.

Time je Mišel najavila novi album “New Decadence”, kojim zaista ponire dublje u vlastiti mrak, donoseći još intimnije plodove umjetničkog stvaralaštva. Svedenom instrumentalizacijom, ritam mašinom uz povremene synth intervencije, stavljajući fokus na poeziju i pjeskoviti, raspukli glas, stvara atmosferu splina, u kojoj otvara teme poput otvorenih seksualnih veza, mučnih kompromisa u međuljudskim odnosima, potrebe za osamljivanjem, izlištenosti i prolaznosti ljudskih osjećanja, prebacivanja krivice kada nas “pokosi” realnost poslije „prvih šest mjeseci ljubavi“.

“Sebe vidim kao predstavnicu novog bedroom art talasa, jednog od nezavisnih umjetnika koji su stekli publiku zahvaljujući Internetu i relativno novoj mogućnosti da se sa slušaocima povežu direktno”, dodaje pjevačica.

I zaista, Mišel je sve prethodne albume promovisala isključivo putem Facebook-a, pred nekih 60.000 pratilaca, koliko trenutno ima, bez pompe, dosljedno i u njenom stilu. Izuzetak tome nije bio ni njen posljednji album “Exciting Times”, koji je izašao u novembru 2018. godine.

Kćerka lenjingradskog inženjera i kirovske balerine, Mišel je odrastala na sovjetskom i evropskom muzičkom stvaralaštvu, zbog čega njena muzika zvuči kao interfejs koji spaja Istok i Zapad.

Tu je nukleus uočljivo predominantnog osjećanja nepripadnosti u njenoj ličnosti, koje se interesantno prepliće sa činjenicom da je većina njenih albuma kreirana na Zapadu, a ona svejedno izaziva veći interes publike i dobija više ponuda za koncerte u Istočnoj i Centralnoj Evropi. Melanholična atmosfera, specifičan umjetnički koncept i slika su suštinski važni kada dođemo do tačke povezivanja i suprotstavljanja dvije zemljine polutke u ličnosti Mišel Gurevič.

Njena muzika često se poredi sa onom Leonarda Koena (Leonard Cohen), Ale Pugačeve (Alla Pugacheva) ili Tanite Tikaram, kao tačka u kojoj se sijeku osobenosti ovih muzičkih veličina koje su već zauzele svoje mjesto u istoriji svijeta, a opet – autentična i svoja.

O Mišel se zna gotovo tek onoliko koliko pjesme dopuštaju, čime nas i poziva u impresivno jednostavan, a opet tako maglovit i nedostupan svijet njene poetike. Dekadentna, misteriozna, a opet iskrena, Mišel kroz svoju muziku donosi neke poznate, čovjeku bliske motive o kojima se često ne govori naglas.

Njeni koncerti nisu velike zabave, prigodnije bi bilo reći da imaju atmosferu malih, intimnih obreda, na kojima se ćutke ili uz mantrični šapat zavodljivih stihova, prisustvuje dirljivom umjetničkom majstorstvu, koje zaslužuje poseban prostor na alternativnoj sceni svijeta.

S obzirom na to da je Mišel Gurevič krajem prošle godine izdala novi album i najavila koncerte u nekim evropskim zemljama u maju, preostaje da sačekamo njeno gostovanje u nekoj od balkanskih zemalja i vidimo šta nam je to spremila u novoj fazi.

Pročitaj još

Od iste osobe