LjudinajnovijeRadoznala Lola

Neke od najsmrtonosnijih samuraja su bile ŽENE

Priča o legendarnim japanskim samurajima ne manjka u modernoj pop kulturi, ali većina tih priča se fokusira samo na muškarce. Uprkos uvriježenom mišljenju, postojale su i žene samuraji i bile su jednako žestoke i vješte kao i njihove muške kolege.

Prevela: Saša Leper

Ryana General /Next Shark

Foto: nextshark.com

Kako prenosi Japan Times, ove smrtonosne ratnice nazvane onna bugeisha su bile podjednako istrenirane u borbi, samoodbrani i vještom baratanju oružjem.

Oružje koje su onna bugeisha najčešće koristile jeste japansko sječivo sa dugačkim drvenim držaljima pod nazivom naginata. Takođe su trenirane u umjetnosti borbe noževima, koristeći bodež poznat pod nazivom kaiken.

Isti standardi su važili i za muškarce i žene samuraje i od njih se očekivalo da će izvršavati iste dužnosti, pa su se često borili jedni pored drugih u ranijim periodima kao što su Heian i Kamakura.

Neke od ženskih članova samurajske klase koje su postale poznate su Tomoe Gozen i Hangaku Gozen.

Tomoe Gozen, koja je najpoznatija po svojoj odanosti i hrabrosti, hrabro se borila u Bici za Awazu 1184. godine.

„Tomoe je bila naročito prelijepa sa svijetlom puti, dugom kosom i šarmantnim crtama lica. Takođe je bila i nevjerovatno jak strijelac, kao mačevalac je bila ratnica vrijedna hiljadu drugih, spremna da se suoči sa demonom ili bogom, na konju ili sopstvenim nogama. Sa neukroćenim konjima se nosila sa nevjerovatnom vještinom; bez ikakvih povreda je jahala nit opasne strmine. Kad god bi bitka bila neizbežna, Yozhinaka bi je slao kao svog prvog kapetana opremljenu jakim oklopom, prevelikim mačem i moćnim lukom; a ona je izvela više hrabrih dijela nego bilo koji drugi njegov ratnik.“

Hangaku Gozen koja je jednom komandovala armijom od 3000 vojnika u odbrani od 10 000 vojnika vjernih klanu Hojo opisana je u japanskoj literaturi kao „neustrašiva poput muškarca i prelijepa poput cvijeta.“

Umjesto da odlaze na bojište, druge žene samuraji su bile zadužene za zaštitu svojih domova. Trenirane su da budu vješte u korištenju oružja koje bi bilo efikasno u odbrani protiv napadača na konjima.

Pisani prikazi onna bugeisha u ukrašenom oklopu vodeći grupe žena naoružanih naginatima se pojavljuju sve do perioda Sengoku (sredina 15.– početak 17. vijeka).

U knjizi „Žene samuraji 1184 – 1877″ istoričar Stephen Turnbull je napisao da: „arheološki dokazi, koliko god skromni bili, mučno ukazuju na veću uključenost žena u bitke nego što se to da naslutiti samo iz pisanih izvora.“

Međutim, početkom 17. vijeka (period Edo) je došlo do ogromne promjene u položaju žene u japanskom društvu. Novi društveni poredak i nastup mira je primorao onna-bugeishe da se podvrgnu radikalnoj promjeni statusa sa zastrašujućih ratnica na pokorne supruge i majke.

Od njih se očekivalo da žive životom pasivne poslušnosti, a kćerkama plemića i generala je vremenom zabranjeno ne samo da učestvuju u bitkama već i da putuju.

Zanimljivo, sredinom 17. vijeka pod autoritanskom vlašću Tokugawe shogunate širom carstva su otvarane škole koje su žene podučavale umjetnosti naginate kao metod moralnog učenja.

Iako je potreba za borilačkim vještinama značajno umanjena, od žena se i dalje očekivalo da budu spremne da brane dom ili selo ako bi došlo do kakvih nemira u toku noći ili bi se pojavio kakav sumnjiv lik.

Krajem 19. vijeka još jedna legendarna onna bugeisha po imenu Nakano Takeko je predvodila posebnu grupu žena ratnica pod nazivom Joshitai. Nakano, koja je takođe rukovala naginatom, je ubila 172 samuraja. Ubio ju je metak dok je vodila napad protiv trupa Carske japanske armije sa područja Ogaki.

Aktivnosti Nakano i njenih ženskih boraca Joshiguna se i danas obilježavaju tokom godišnjeg festivala Aizu Autumn.

Svake godine u septembru grupa mladih djevojaka koje nose hakamu i shiro trake za glavu učestvuju u procesiji njima u čast.

Pročitaj još

Od iste osobe

Najnovije