HIV – Lola Magazin

Naučnici razvili lijek protiv HIV-a na bazi rijetkih zemnih katjona

Lola Magazin — Fri, 11 Sep 2026 05:10:24 +0000

Ruski naučnici su koristili jedinjenja sa katjonima rijetkih zemalja kao osnovu za lijek efikasan protiv HIV-a, kao i jedinjenja za inaktivaciju drugih patogena.

“Ona ne samo da ubijaju opasne mikroorganizme već i ubrzavaju zarastanje tkiva”, saopštila je pres služba Ruskog tehničkog univerziteta MIREA.

“Ruski istraživači su stvorili nove lijekove sa katjonima rijetkih zemalja iz serije lantanida i itrijumom. Oni su sposobni da inaktiviraju HIV-1, kao i polio, adenovirus, herpes simpleks i brojne bakterije i gljivice. Testiranje razvoja na uzorcima živog, aktivnog HIV-1 omogućilo im je da smanje njegov broj za 100.000 puta”, navela je pres služa univerziteta za TASS.

Kako se ističe, ovo novo rješenje otvara put stvaranju dezinfekcionih sredstava i zavoja za rane sljedeće generacije sa antimikrobnim i antivirusnim svojstvima.

Proizvodi testirani na ćelijskoj kulturi dolaze u obliku hidrogelova i rastvora, što omogućava optimalan izbor konzistencije za različite primjene, od filtera za maske i prečistača vazduha do hidratantnih zavoja za zarastanje rana.

“Naši materijali djeluju kao ‘pametne’ barijere. Oni ne samo da blokiraju, već aktivno uništavaju mikrobe, a istovremeno ostaju bezbjedni za ljudsko tkivo”, istakla je doktorka hemijskih nauka i profesorka na Katedri za inženjerstvo materijala Instituta za napredne inženjerske tehnologije i direktorka Centra za istraživanje i obrazovanje višerazmernog inženjerstva materijala na RTU MIREA Galina Kuzmičeva, saopštila je pres služba univerziteta, prenosi Tanjug.

Naučnici se spremaju da dobiju tri patenta. Ljekovi koje razviju mogli bi da se koriste u medicini, bezbjednosnim sistemima i proizvodnji lične zaštitne opreme sljedeće generacije, objasnio je univerzitet.

HIV-1 je najčešći tip virusa širom svijeta, uzrokujući veliku većinu slučajeva u Rusiji, Evropi i Sjedinjenim Državama. Veoma je virulentan (sposoban da izazove bolest) i dovodi do brzog otkaza imunog sistema bez liječenja. HIV-2 je rjeđi i manje agresivan tip virusa. Prvenstveno se nalazi u zemljama zapadne Afrike.

Nezavisne

Nemerljiv = Nezarazan: Istina o HIV-u koju svi treba da znaju

Lola Magazin — Fri, 06 Jun 2025 13:17:05 +0000

Društvo još uvek nije potpuno spremno da prihvati da HIV i zdravlje mogu postojati zajedno, pa osobe koje žive sa ovim virusom često moraju da ćute zbog predrasuda koje ih prate, piše u saopštenju Udruženja “Potent”.

Iako im savremena terapija omogućava da vode uobičajeni život, da imaju potomstvo i dostojanstveno ostare, mnogi se i dalje suočavaju sa stigmatizacijom. Tokom Evropske nedelje testiranja, pozivaju se svi građani da se testiraju i uključe u kampanju „HIV i zdrav“ koja menja percepciju o HIV, razbija tabue i pruža podršku onima koji žive sa ovim virusom.

Testiranje na HIV u Srbiji je već dugi niz godina dostupno, besplatno, poverljivo i može biti anonimno. Zavodi za javno zdravlje i Zavod za zdravstvenu zaštitu studenata obavljaju dobrovoljno savetovanje i testiranje na HIV, hepatitis B i C, dok organizacije civilnog društva sarađuju sa zdravstvenim ustanovama, pružajući uslugu sa kvalitetnim testovima i obučenim kadrom. Savetovanje pre i nakon testiranja pomaže ljudima da prepoznaju rizične situacije i smanje svoje rizike, navode iz Udruženja “Potent”.

– Globalni cilj do 2025. godine je da 95 odsto osoba koje žive sa HIV zna svoj status, 95 odsto osoba koje zna svoj status započne lečenje, a da 95 odsto osoba na terapiji ne može preneti infekciju. Prema podacima UNAIDS-a, globalno ovi pokazatelji iznose u 2023. godini 86% – 89% – 93%, a u Srbiji iznose 86% – 78% – 97%. Statistika pokazuje da gotovo 50 odsto osoba koje saznaju da imaju HIV već imaju oštećen imuni sistem, što ukazuje na to da se nisu testirali na vreme. U Srbiji se više od 90 odsto infekcija prenosi seksualnim putem, najzastupljenija je grupa uzrasta 30-50 godina, pri čemu su to većinom muškarci. Danas u Srbiji sa HIV-om živi oko 3.550 ljudi, a procene SZO govore da još između 600 i 1.200 osoba nije svesno svog stanja. Osobe koje žive sa HIV u Srbiji imaju mogućnost da žive dug i kvalitetan život. Terapija smanjuje broj virusnih kopija do nivoa koji onemogućava prenos HIV. Savremena terapija čuva imuni sistem i štiti partnere obolelih, sprečavajući dalje širenje infekcije. Osim toga, terapija se koristi i kao prevencija, kroz preekspozicionu i postekspozicionu profilaksu, gde osobe uzimaju lekove pre ili nakon rizičnih situacija kako bi smanjile mogućnost infekcije – objašnjava prim. dr Biljana Begović Vuksanović, epidemiolog i šef Odseka za HIV/ AIDS i PPI u Gradskom zavodu za javno zdravlje Beograd.

Kako navode u saopštenju, nakon nekoliko meseci od početka lečenja, broj virusnih kopija u cirkulaciji se do te mere smanji da infekcija više ne može da se prenese. Najsavremenija terapija, koja je dostupna u našoj zemlji, osim što je važna za osobe koje žive sa HIV, važna je i kao prevencija, jer se određene kombinacije lekova koriste kao pre ili postekspoziciona profilaksa. To znači da osoba pre izlaganju nekoj rizičnoj situaciji (seksualnom odnosu, korišćenju narkotika) uzima određene lekove kako ne bi došlo do infekcije HIV-om, odnosno ako se rizik već desio, u narednih 24-48 časova počinje da pije određene lekova narednih 28 dana, kako bi se u značajnoj meri smanjio rizik.

– Zahvaljujući savremenoj antiretrovirusnoj terapiji (ART), HIV danas nije smrtna presuda, već hronično stanje koje se uspešno kontroliše. Osobe koje redovno uzimaju terapiju mogu imati životni vek izjednačen sa opštom populacijom. Ključno je da postignu nemerljivu viremiju – što znači da ne mogu preneti virus, a što potvrđuje i poruka N=N, odnosno ‘Nemerljiv = Nezarazan’. Ova činjenica ima moć da ne samo zaštiti zdravlje, već i razbije duboko ukorenjenu stigmu. Ipak, polovina osoba i dalje sazna za HIV tek u poodmakloj fazi, jer infekcija može dugo trajati bez simptoma. Zato je testiranje presudno, brzo, jednostavno i dostupno, ono omogućava rano započinjanje terapije i zaštitu imunog sistema. Prevencija i rana dijagnoza, uz PrEP i PEP kao moderne preventivne alate, čine osnovu uspešne borbe protiv virusa. Naš zadatak nije samo medicinski, on je i društveni. Moramo graditi zajednicu koja je informisana, solidarna i oslobođena predrasuda. Samo tako možemo zaustaviti ne virus, već i štetu koju stigma svakodnevno nanosi ljudima koji žive sa HIV – ističe dr Ivana Gmizić, infektolog Univerzitetskog Kliničkog centra Srbije.

Centar za seksualno i reproduktivno zdravlje “Potent” već dugi niz godina pruža podršku osobama koje žive sa HIV-om (PLHIV), uz poseban fokus na edukaciju i podizanje svesti o važnosti prevencije, dijagnostike i lečenja.

– Naša misija je da osobama koje žive sa HIV obezbedimo pristup zdravstvenim uslugama, psihološkoj podršci i da im pomognemo da žive dostojanstveno, bez stida i diskriminacije. Pružamo dobrovolno, poverljivo savetovanje i testiranje (DPST) uz podršku stručnjaka iz oblasti HIV-a i seksualnog zdravlja. Testiranje je besplatno, anonimno i obavlja se u sigurnom i podržavajućem okruženju, svakog radnog dana, uz prethodno zakazivanje putem našeg sajta. Naš tim pruža sve potrebne informacije i podršku tokom procesa. Pored testiranja, Potent je posvećen kontinuiranoj edukaciji zajednice o prevenciji HIV, redovnim testiranjima i savremenim metodama lečenja. Radimo na smanjenju stigme i diskriminacije, kao i na širenju znanja o PrEP i PEP terapijama. Podrška koju pružamo obuhvata medicinske i psihološke usluge, ali i stvaranje sigurne i osnažujuće zajednice. Potent je tu za sve koji se suočavaju s izazovima HIV, bilo da je u pitanju terapija, pristup lekarima ili svakodnevni život sa HIV – kaže Aleksandar Nikolić, iz Centra za seksualno i reproduktivno zdravlje „Potent“.

Istraživanje udruženja „Potent“ pokazalo je da je 10 odsto pacijenata imalo neki psihološki izazov pre nego što im je otkriven HIV status, a isto toliko njih i nakon dijagnoze. To pokazuje da ljudima treba podrška, saosećanje i neko kome mogu da veruju.

– Mnogi ističu da im je teže da podnesu osudu okoline nego samu dijagnozu. Stigma i diskriminacija izazivaju osećaj srama, straha i nesigurnosti, dodatno opterećujući već složen proces suočavanja sa bolešću. Kada se dobije pozitivan rezultat, to često izaziva šok, poricanje i osećaj gubitka kontrole. Psihološka podrška tada igra ključnu ulogu, pomaže osobi da prepozna sopstvenu snagu, nauči da se nosi sa strahovima i ponovo preuzme aktivnu ulogu u svom životu. Društvo ima odgovornost da osobama koje žive sa HIV-om omogući život bez osude, sa punim pravom na terapiju, podršku i dostojanstvo. U Potentu stvaramo sigurno okruženje u kojem ljudi mogu razvijati svoje potencijale, graditi život u skladu sa sopstvenim vrednostima i biti prihvaćeni kao celovite osobe, ne samo kao pacijenti –

objasnila je Jelena Mitić, psiholog i psihoterapeut Centra za seksualno i reproduktivno zdravlje „Potent“.

Izvor: n1info.rs

Velika Britanija: Deca „zamorčići” dobijala krv zaraženu HIV-om i hepatitisom tokom istraživanja, otkriva BBC

Lola Magazin — Fri, 19 Apr 2024 13:24:49 +0000

Prave razmere kliničkih istraživanja tokom kojih je zaražena krv davana deci 1970-ih i 1980-ih otkrivene su pošto je BBC dobio uvid u medicinske dokumente.

Oni otkrivaju tajni svet nebezbednih ispitivanja na deci iz Velike Britanije i pokazuju da su lekari stavljali naučne ciljeve ispred potreba pacijenata.

Istraživanja su trajala više od 15 godina, u njima su učestvovale stotine ljudi, a većina ih je zaražena HIV-om ili hepatitisom C.

Jedan od preživelih pacijenata za BBC kaže da su ih tretirali kao „zamorčiće”.

Među učesnicima istraživanja bila su deca sa poremećajima zgrušavanja krvi, a u čestim slučajevima njihove porodice nisu dale pristanak.

Većina dece koje su podvrgnute ovim ispitivanjima danas je mrtva.

Dokumenti ukazuju da su lekari u centrima za lečenje hemofilije širom Velike Britanije koristili proizvode krvi, iako je bilo poznato da su verovatno zaraženi.

Nestašica krvi u ovoj evropskoj zemlji tokom 1970-ih i 1980-ih podstakla je lekare da je uvoze iz Amerike.

Visoko rizični davaoci, poput zatvorenika i zavisnika od droga, davali su plazmu za ovu terapiju, a ona je bila zaražena virusima poput hepatitisa C i HIV-a, koji mogu biti smrtonosni.

Hepatitis C napada jetru i može dovesti do ciroze i raka.

Krvni proizvod faktor 8 pokazao se veoma efikasnim u zaustavljanju krvarenja, ali je bilo poznato da je zaražen virusima.

Javna istraga o ovom skandalu je u toku, a konačni izveštaj očekuje se u maju.

‘Zamorčići’

Luk O'Šej-Filips, danas 42-godišnji muškarac, ima blag oblik hemofilije, koja predstavlja poremećaj zgrušavanja krvi, te češće krvari i dobija modrice od drugih ljudi.

Zarazio se hepatitisom C, virusom koji može da bude smrtonosan, dok su ga lečili u bolnici u centru Londona, gde je 1985. primljen zbog male posekotine u ustima sa samo tri godine.

Svesno mu je dat krvni proizvod, za koji je njegov lekar znao da bi mogao biti zaražen, samo kako bi učestvovao u naučnim istraživanjima, ukazuju dokumenti do kojih je BBC došao.

Lekari su želeli da otkriju kolika je verovatnoća da se pacijenti zaraze bolestima iz nove verzije zagrejanog faktora 8.

Ova supstanca data je i Luku kako bi mu se zaustavilo krvarenje u ustima, iako do tada nije bio lečen zbog bolesti koju ima.

Pismo njegovog lekara Semjuela Mačina drugom stručnjaku za hemofiliju postalo je dokazni materijal javne istrage skandala sa zaraženom krvlju u Velikoj Britaniji.

Pišući kolegi Piteru Kernofu iz Rojal fri bolnice u Londonu, Mačin je detaljno opisao terapiju koju je dobio Luk i još jedan dečak.

„Nadam se da će oni biti pogodni za tvoje istraživanje lečenja zagrejanim faktorom”, dodao je.

Nekoliko meseci pre toga, Kernof je pozvao kolege iz njegove specijalističke oblasti da pronađu pacijente koji bi mogli da budu pogodni za istraživanje.

Posebno je naglasio da oni ne smeju da budu „prethodno lečeni”, za šta se u medicinskoj zajednici u Velikoj Britaniji koristio naziv „PUPs” (Previously untreated patients).

Ti pacijenti su nazivani i „nevinim hemofiličarima”, a taj izraz zapisao je i doktor Mačin u Lukovom bolničkom kartonu.

„Bio sam zamorče u testiranjima koja su mogla da me ubiju”, kaže Luk za BBC.

„Ne postoji drugi način da se to objasni – moje lečenje je izmenjeno da bih učestvovao u istraživanju.

„Ta promena mi je donela smrtonosnu bolest hepatitis C, iako moja majka nikada nije obaveštena o tome”, priča 42-godišnjak.

Kako kaže, „za naučni svet, činjenica da je bio ‘nevin hemofiličar’ bila je neverovatna prednost'”.

„Kao čist primerak na osnovu kojeg se može doći do naučnih saznanja, bez dileme sam bio deo toga”, dodaje Luk.

Narednih godina, dok su naučnici dolazili do zaključaka, Luk je podvrgnut brojnim testiranjima krvi.

Lekari su govorili da prate njegovo stanje i u tom periodu njegova majka Šila O'Šej bila je zahvalna.

Kernof i Mačin objavili su rezultate istraživanja 1987. godine i zaključili da ovaj vid lečenja ima „malo ili nimalo efekta” na smanjenje rizika od hepatitisa C.

Ni jedan, ni drugi lekar danas nisu živi.

Mačin je pre smrti predao dokaze za javnu istragu i tada je potvrdio da je Luk vrbovan za istraživanje njegovog kolege Kernofa.

Ali negirao je da je ovo sprovedeno bez saglasnosti Lukove majke.

„O tome se razgovaralo sa njegovom majkom, iako priznajem da su se standardi pristanka tokom 1980-ih prilično razlikovali od današnjih”, rekao je Mačin.

Šila O'Šej kaže da „apsolutno nije obaveštena” o ispitivanjima.

„Sa nevinim detetom od tri i po godine, nikada ne bih razmatrala tako nešto.

„Nikada ne bih dozvolila da moje dete bude deo ispitivanja – nikada!”, rekla je.

Dokumentacija pokazuje da su lekari bili svesni da je Luk dobio hepatitis C već 1993. godine, ali mu nisu rekli do 1997.

U jednom od izveštaja se to potvrđuje i navodi da se o tome „nije razgovaralo sa pacijentom ili njegovom porodicom”.

Posle uspešnog lečenja, Luk više nema hepatitis u organizmu.

Upoznajte Mamu Rosie, ženu koja je pružila dom napuštenoj i bolesnoj djeci

Brankica Rakovic — Thu, 17 Sep 2015 11:36:00 +0000

Problem je što ljudi više nisu humani. Našim mladim ljudima nije stalo, a upravo su oni ti koji na svijet donose bebe. Čak ni porodicama više nije stalo. Djeca završe u mjestima poput ovog dječijeg doma. Ukoliko su im roditelji umrli od side, u većini slučajeva njihove porodice ne žele da brinu o toj djeci jer misle da će se zaraziti HIV virusom.

Ovim riječima Rosie Mashale počinje priču o tome šta ju je inspirisalo da pruži pomoć i ljubav dječici zaraženoj HIV virusom.

Nakon selidbe u Khayelitshu u Južnoj Africi, Rosie je jedan dan na deponiji blizu svog doma vidjela djecu kako po smeću traže nešto za jelo. Taj prizor ju je toliko uznemirio da ih je pozvala u svoju kuću. Pjevali su pjesmice, dala im je hljeb i nešto za piće, a tog dana 1989. godine u njoj se rodila ideja o dnevnom boravku za tu dječicu. Deset godina je ova divna žena vodila program dnevnog boravka za djecu potpuno besplatno i počela je da razmišlja o odlasku u penziju. No, sve se promijenilo 2000. godine kada je neko na pragu njenog doma ostavio dijete. Bio je to dječak od dvije-tri godine, bez odjeće i sav izranjavan. Nije znao ni kako se zove. Rosie ga je odvela u policiju, ali su joj tamo rekli da bi ona trebala brinuti o tom dječaku. I tako je počela priča o njenom sirotištu.

Mama Rosie, Foto: YouTube screenshot

Prema procjenama UNICEF-a, u Južnoj Africi ima oko 3.7 miliona siročića, a pola njih je roditelje izgubilo zbog HIV virusa.

Vijest o Rosienom radu se brzo proširila i uskoro je još jedno dijete ostavljeno na pragu njenog doma. Nakon toga su je nazvali iz porodilišta i zamolili je da dođe po dvije napuštene bebice. Do kraja godine je Mama Rosie, kako su je ljudi prozvali, u svom domu brinula o 67 djece!

“Nisam imala srca da bilo koga odbijem. Djevojčice, dječaci i bebe su bili u svakom dijelu moje kuće”, otvoreno priča Mama Rosie.

Otada je njen program procvjetao i prerastao u višestruku organizaciju “Baphumelele” koja se prostire na jednom cijelom bloku u Khayelitshu. Riječ “Baphumelele” znači “Napredovali smo”. Ona i ljudi koji rade s njom dosad su brinuli o više od 5.000 djece. Osim mališana zaraženih HIV virusom, u ovom dječijem domu žive i djeca koja su napuštena ili boluju od tuberkuloze i fetalnog alkoholnog sindroma. Među njima su i djeca koja su, nažalost, bila zlostavljana, ostavljena u grmlju ili na deponiji.

Foto: YouTube screenshot

Neki od ovih mališana su u ovom dječijem domu od dana svog rođenja, a danas su odrasli u mlade ljude. Briga o njima ne prestaje ni kada napune 18 godina – tada se uključuju u program “Fountain of Hope” (“Fontana nade”) namijenjen osobama starosne dobi od 18 do 21 godine. Ovaj program im pomaže u prelasku iz tinejdžerskih dana u svijet odraslih. Mladi ljudi uče kako da sade povrće, napišu molbe za posao i biografije i rade na računaru. Zahvaljujući ovom programu oni postaju nezavisni. Isto tako, program “Fountain of Hope” pomaže srednjoškolcima da završe svoje obrazovanje.

Ova organizacija obezbjeđuje kliniku i bolnicu za djecu i još jedan objekat za njegu odraslih bolesnika. Na tim mjestima potrebnu zdravstvenu njegu dobijaju oboljeli od side, raka, tuberkuloze i dijabetesa. Pored toga, organizacija ima program za domaćinstva u kojima žive djeca bez roditelja i o kojima brigu vode starija braća i sestre. Socijalni radnici pomažu toj djeci. U okviru organizacije radi i pekara u kojoj su zaposlena starija djeca, pravi se hljeb za sve mališane u domu, a hljeb koji kupuju ljudi u cijelom gradu finansira rad organizacije. Roditelji koji rade mogu svoju djecu dovesti u dnevni boravak.

Jednom rječju, Mama Rosie je svojim radom ulila nadu ljudima u Khayelitshi, ali ona i dalje misli da može da učini još mnogo više.

“Uvijek ohrabrujem djecu da se školuju kako bi jednog dana mogli postati ono što žele. Naša želja je da oni napreduju u svom životu. Voljela bih da jednog dana neko od njih postane predsjednik ove zemlje. Neki su mi rekli da žele postati socijalni radnici i da rade ovo što ja radim”, priča Mama Rosie.

Foto: YouTube screenshot

Svako dijete u ovom domu prepunom ljubavi ima svoj san, a Mama Rosie više od ikoga želi da im se njihovi lijepi snovi i ostvare. Uz njenu nesebičnu pomoć će u tome sigurno i uspjeti.

Izvor: CNN, YouTube

Vijest dana: Vrlo je moguće da je najzad pronađen lijek za AIDS!

Redakcija — Sat, 16 Dec 2006 11:49:00 +0000

Španija, Barselona i tim doktora vjeruju da su pronašli lijek za HIV/AIDS! Lijek za bolest sa kojom se pati više od trideset i četiri mliona ljudi širom svijeta. Lijek za virus koji sistematski uništava ljudski organizam.

Korištenjem krvi iz pupčane vrpce osoba koje su genetički otporne na virus HIV-a, španski doktori vjeruju da mogu tretirati virus kod oboljelih. Tridesetsedmogodišnjak iz Barselone, kojem je potvrđen HIV virus još 2009. godine, izliječen je upravo zahvaljujući pomenutom metodu. Nažalost, tri godine nakon izlječenja HIV-a, preminuo je od raka limfnih čvorića, ali doktori čvrsto vjeruju da je napravljen ogroman iskorak u pogledu kako liječenja tako i izlječenja.

Eksperimentalni zahvat ovog tipa je, od strane istog tima španskih doktora, urađen prvo u Berlinu kada je pacijentu zaraženom HIV virusom i sa leukemijom presađena koštana srž donatora genetski otpornog na HIV – presađivanjem koštane srži, nestao je i HIV.

The Local prenosi kako je CCR5 Delta 35 mutacija, koja stvara otpornost na tako jak virus, jako rijetka pojava. Nakon Berlina, isti zahvat je planiran i u Španiji na pacijentu sa rakom limfoma, ali nakon početnih hemoterapija i transplatacije ćelija, nije pronađen kompatibilan donator za koštanu srž.

Doktori su došli na ideju da bi mogla da se upotrijebi krv pupčane vrpce za oporavak ćelija koje su prethodno bile zahvaćene rakom i tretirane hemoterapijom. Jedanaest dana nakon transplatacije i tretmana, kod pacijenta je primijećen oporavak, a samo tri mjeseca kasnije ustanovljeno je da njegov organizam “očišćen” i od HIV virusa. Iako je pacijent doživio povratak raka limfnih čvorića kasnije, HIV-a nije bilo.

Nova klinička ispitivanja koja podrazumijevaju presađivanje i transplataciju ćelija, aktivno su počela u martu 2016. godine i oči cijelog svijeta su širom otvorene gledajući upravo prema doktorima u Španiji – da li je konačno pronađen lijek za HIV?

Svjetski dan borbe protiv HIV/AIDS-a: Stigma nije seksi!

Brankica Rakovic — Sun, 16 Dec 2001 13:27:00 +0000

Biti dijagnostikovan sa HIV-om danas znači nešto sasvim drugačije nego prije dvadeset ili trideset godina. HIV već dugo nije smrtonosna riječ.

Osobe koje žive sa HIV-om često su žrtve stigme i diskriminacije.

Neki stavovi i mišljenja iz osamdesetih i devedesetih godina još žive stvarajući predrasude.

Međutim, došlo je vrijeme da vam kažemo istinu. Stigma nije seksi.

Obilježavanje Svjetskog dana AIDS-a pomaže da stigmu i diskrimnaciju prema osobama koje žive sa HIV-om vratimo u prošlo vrijeme gdje i pripadaju.

Zato vas pozivamo da na društvenim mrežama podijelite izreke, fotografije ili pjesme iz osamdesetih i devedesetih godina označavajući svaku objavu sa heštegom #StigmanijeSeksi #SvjetskiDanAIDSa jer će te na taj način pomoći u smanjenju stigme i diskriminacije prema osobama koje žive sa HIV-om.

U BiH živi 24 osoba kod kojih je dijagnostifikovan HIV. Od toga su 22 muškarca i dvije žene.

U svijetu, prema podacima iz 2015. Godine, živi 36,7 miliona zaraženih. Odraslih je 35 miliona, među njima 18 miliona žena. U ovoj statistici su I djeca kojih je 160.000.

Stavite na vašu košulju ili majicu crvenu trakicu, podržite ljude koji žive sa HIV-om.