Rođen 16. avgusta 1965. godine u Vinkovcima, Goran Bare muzičku karijeru započeo je početkom osamdesetih godina, a grupu Majke osnovao je 1984. godine.

Bend je ubrzo privukao pažnju publike zahvaljujući jedinstvenom spoju garažnog roka, bluza i panka. Albumi poput “Razum i bezumlje”, “Razdor” i “Vrijeme je da se krene” učvrstili su njihov status jednog od najvažnijih rok sastava na prostoru bivše Jugoslavije.

Bare je tokom karijere bio poznat po svom beskompromisnom karakteru, snažnim emocijama i životu ispunjenom brojnim ličnim iskušenjima, prenosi b92.

Njegove pjesme često su govorile o samoći, ljubavi, bolu, gubitku i borbi sa samim sobom, zbog čega su se mnogi ljudi pronalazili u njegovim stihovima.

Zašto je pjesma „Teške boje“ posebno važna?

Posebno mjesto u njegovoj karijeri zauzima pjesma “Teške boje”, koja je postala jedan od najvećih hitova regionalne rok muzike.

Svojom iskrenošću i emotivnom snagom Bare je uspio da dođe do publike različitih generacija, a njegove pjesme ostale su prepoznatljive i decenijama nakon nastanka.

Iako su ga tokom života pratile brojne poteškoće, Goran Bare nikada nije odustao od muzike.

Po čemu će publika pamtiti Gorana Bareta?

Njegovi nastupi bili su poznati po snažnoj energiji i nepredvidivosti, dok je njegov glas nosio posebnu težinu i autentičnost koju je bilo teško imitirati.

Goran Bare nije bio samo pjevač već i umjetnik koji je kroz muziku otvoreno izražavao svoje strahove, slabosti i unutrašnje borbe. Upravo zbog toga postao je jedna od najautentičnijih ličnosti regionalne rok scene.

Njegovo ime zauzima posebno mjesto u istoriji rok muzike na ovim prostorima, a pjesme koje je stvarao sa grupom Majke i tokom samostalne karijere nastavljaju da žive među publikom koja u njima pronalazi emocije, istinu i dio sopstvenih životnih priča.

Podsjetimo, Goran Bare jedan od najpoznatijih hrvatskih rok muzičara i frontmen kultne grupe “Majke”, preminuo je danas, 9. oktobra, u 62. godini života, prenijeli su hrvatski mediji.

Izvor: nezavisne.com

Za teže prekršaje, poput ometanja i ugrožavanja sigurnosti drugih na autobuskim stajalištima ili prljanja vozila i stanica, predviđene su rigorozne kazne i do 5.000 dolara (9.000 KM).

Uprava za kopneni saobraćaj (LTA) saopćila je da je cilj novih mjera stvaranje sigurnijeg, ugodnijeg i obzirnijeg okruženja u javnom prevozu za sve građane. Ovim su pravila u autobusima usklađena s onima koja već odavno važe u singapurskoj metro mreži (MRT).

Ranije su ova pravila u autobusima bila dio interne politike prijevoznika, a vozači su nepristojne putnike mogli jedino zamoliti da prestanu s takvim ponašanjem ili da izađu iz vozila.

Od ove sedmice, neugodna ponašanja zvanično su postala zakonski prekršaji koji sa sobom nose trenutne novčane kazne.

Službena obavještenja i kazne izdavat će ovlašteno osoblje na terenu, poput kontrolora karata i radnika na autobuskim stanicama.

Vozači autobusa neće pisati kazne kako bi im prioritet ostala sigurna vožnja. Međutim, oni i dalje imaju pravo upozoriti putnike, izbaciti ih iz autobusa ili u ekstremnim slučajevima pozvati policiju.

Singapur nije jedini grad koji nastoji javni prijevoz učiniti mirnijim mjestom. Gradovi širom svijeta sve češće uvode restrikcije kako bi zaštitili putnike od bahatog ponašanja pojedinaca.

Ranije ove godine, poljski grad Krakov uveo je slična pravila gdje se putnici suočavaju s kaznom do 47 eura (92 KM) za remećenje mira u autobusima i tramvajima. Pod tim se podrazumijeva puštanje muzike, gledanje videa bez slušalica ili glasno razgovaranje putem zvučnika na telefonu.

U Velikoj Britaniji već postoje zakoni koji zabranjuju korištenje uređaja za reprodukciju zvuka bez dozvole ako to smeta drugima, s kaznama koje dosežu i do 1.000 funti (2.300 KM), dok se pojedini političari zalažu za uvođenje još rigoroznijih kazni za sve koji odbijaju koristiti slušalice u prijevozu.

Klix

Italijanska džez pijanistkinja, pevačica i kompozitorka danas nastupa na najvažnijim evropskim i svetskim festivalima, njeni albumi dobijaju odlične kritike, a publika i kritičari svrstavaju je među najznačajnije evropske džez umetnice svoje generacije. Ipak, ono što je možda najzanimljivije nije njena biografija, već način na koji govori o sopstvenom uspehu. Dok mnogi njenu karijeru posmatraju kroz činjenicu da je žena u profesiji kojom dominantno vladaju muškarci, Francesca uporno odbija da upravo to bude tema. Ne želi da bude žena u džezu. Želi da bude prepoznata po kvalitetu svoje muzike.

– Ne volim da razgovaram o podelama na muškarce i žene u muzici. Ponekad se nađem na festivalskom programu zbog ženskih kvota, a to mi deluje apsurdno, jer ispada da nisam tu zato što sam dobra muzičarka. Jedini smislen kriterijum je umetnički kvalitet, bez obzira na to da li je neko muškarac ili žena – rekla je Tandoi za italijanski Avvenire.

Od devojčice iz Rima do svetskih džez bina

Francesca Tandoi rođena je u Rimu, a klavir je počela da svira sa dvanaest godina. U brojnim intervjuima govorila je da je ljubav prema džezu nastala mnogo ranije, još u detinjstvu, kada su u njenoj kući neprestano svirali sving, soul i džez standardi. Kasnije je otkrila muziku Oscara Petersona, jednog od najvećih džez pijanista svih vremena, koji će postati njen najveći umetnički uzor. Umesto da karijeru gradi isključivo u Italiji, odlučila je da ode u Holandiju i upiše Kraljevski konzervatorijum u Hagu. Upravo ta odluka pokazala se kao prekretnica. U međunarodnom okruženju upoznala je muzičare iz različitih delova sveta, počela da nastupa širom Evrope i vrlo brzo izgradila reputaciju vrhunske pijanistkinje.

Danas iza sebe ima više autorskih albuma, među kojima se izdvajaju Something Blue, Wind Dance, Hope, When in Rome i Bop Web. Album Wind Dance našao se među deset najboljih džez izdanja godine prema izboru japanskog časopisa Jazz Life, dok je Bop Web, objavljen 2024. godine, dodatno učvrstio njen status na međunarodnoj sceni.

Sarađivala je sa nekim od najpoznatijih džez muzičara današnjice, među kojima su Scott Hamilton, Philip Harper, Dado Moroni i Darius Brubeck, a nastupala je na festivalima i u koncertnim dvoranama širom Evrope, Azije i Sjedinjenih Američkih Država. Iako je publika poznaje i kao pevačicu, upravo je njen klavir ono po čemu je postala prepoznatljiva. Kritičari posebno ističu njenu tehničku preciznost, osećaj za improvizaciju i sposobnost da spoji tradicionalni američki bebop sa sopstvenim autorskim izrazom.

Fempiria

Kako je navedeno u saopštenju produkcijske kuće “Didaskalija” u okviru koje je film nastao, priznanje je dodijeljeno kao potvrda izuzetnog dostignuća i kreativnosti u oblasti filmske muzike.

Izvor: nezavisne.com

U širem kontekstu istorije roka i metala, ništa ne djeluje više rokenrolski od čuvene priče o Oziju Ozbornu i slijepom mišu. Ova priča je ispričana, korištena i uljepšavana bezbroj puta tokom godina, i postala je pomalo mitološka, ostavljajući mnoge da se pitaju da li se zaista dogodila ili je samo folklorna priča.

Ipak, uprkos zabuni, Ozi Ozborn je jednom zaista ujeo slijepog miša na sceni.

Uprkos svojoj dosljednoj individualnosti i neospornoj želji da radi šta god mu se prohte, Ozborn nije uvijek imao potpunu kontrolu dok je bio u Black Sabbathu.

U stvari, čak ni njegov odlazak uopšte nije bila njegova odluka, što je logično s obzirom na štetan uticaj koji je počeo da ima na bend kao njihov glavni pjevač.

Čak je i Toni Ajomi kasnije rekao da je bilo ili da se pozdrave zauvijek, ili da nađu novog frontmena, pa su uradili ovo drugo.

Međutim, Ozborn nije bio zadovoljan odlukom, kao što biste mogli da očekujete, pa se Ozborn osjetio “izdano”  zbog toga kako su se stvari odvijale.

“Bili smo četvorica momaka koji smo odrasli zajedno, nekoliko ulica jedan od drugog. Bili smo kao porodica, kao braća”, rekao je.

“A otpustiti me jer sam bio nedo***an, što je bila licemerna glupost. Svi smo bili nedo**ni, a ti mi govoriš da sam otpušten zato što sam takav, kako je to moguće? Zato što sam malo više nedo***an od tebe?”

Ozbornove provokacije bile su ključne za njegovo nasljeđe i profesionalnu priču.

Neobična i uvijek šokantna, Ozbornova zloupotreba droga i alkohola bila je odskočna daska za njegovu ekscentričnost, sa postupcima koji su istovremeno zgrožavali i oduševljavali one oko njega. Jedan od njih je nesumnjivo bio incident sa slijepim mišem, zbog čega se odavno pokajao.

Muzičar je nastupao na sceni u De Mojnu 1982. godine kada je neko bacio na scenu nešto što je ličilo na lažnu gumenu palicu. Ne dovodeći u pitanje, Ozborn ju je podigao i zagrizao, iznenada shvativši svoju grešku.

“Međutim, odmah sam osjetio da nešto nije u redu. Veoma pogrešno”, prisjetio se.

“Za početak, usta su mi se u trenutku napunila ovom toplom, ljepljivom tečnošću, sa najgorim ukusom koji možete zamisliti. Mogao sam da osjetim kako mi mrlja zube i curi niz bradu.”

Ozborn nije mogao da vjeruje da je zagrizao slijepog miša. Nakon ovoga, morao je da primi vakcinu protiv bjesnila iz predostrožnosti i druge očekivane traume.

Iako nikada nije izbjegavao da se bavi tom temom, njegovi sopstveni živopisni odgovori dokazuju njegov prezir i koliko je zapravo želio da se to nikada nije ni dogodilo.

U razgovoru sa Edvardom Helmorom 1997. godine, pjevač je rekao da ga je priča pratila “svaki dan od 1982. godine” u bezbroj naslova i ozloglašenih pitanja.

“Nije Ozi Ozborn, čovjek koji je proputovao više kilometara od astronauta i prodao x milijardi ploča. To je sve čega će se sjećati! Kada umrem, biće Ozi Ozborn, grizač slijepih miševa, mrtav je; slijepi miševi sada mogu da žive u miru.”

Njena karijera je jednako dinamična i hrabra kao i njena muzika. Od početaka kao promoter underground klupske scene u Bejrutu do statusa globalno obožavane producentkinje i vlasnice izdavačke kuće “MOOD Records”, Nicole se kroz karijeru neprestano borila za širenje underground kulture i jačanje uloge žena u muzičkoj industriji.

Svojim neuporedivim talentom za produkciju i sposobnošću da intuitivno osjeti publiku, Nicole je postala jedna od najtraženijih izvođača elektronske muzike današnjice. Njeni nastupi su energetski nabijeni, a njene trake, koje uključuju saradnje s velikim imenima poput Carla Coxa, Chrisa Liebinga, Jamieja Jonesa, Ide Engberg, Skina, Mobyja i London Community Gospel Choira, postale su himne za techno zajednicu širom svijeta.

Nicole Moudaber je poznata i po svojoj beskompromisnoj podršci inkluzivnosti i jednakosti u elektronskoj muzici, konstantno inspirišući nove generacije umjetnika da slijede svoje snove bez straha. Ovog ljeta, publika Freshwave festivala imaće priliku osjetiti njenu neukrotivu energiju i moćne ritmove koji su osvojili planetu.

Podsjetimo, festival je već najavio veliki broj izvođača među kojima su Kobosil, Pablo Bozzi, Hiljson Mandela, Vojko V, Beogradski sindikat, Bad Copy, Aiden i Prti Bee Gee, Aiden I mnogi drugi a spektakularno otvaranje festivala biće obilježeno događajem Red Bull FMX Jam. Ovaj freestyle motocross spektakl, uz akrobacije najboljih svjetskih FMX vozača, dodatno će začiniti atmosferu prvog dana Freshwave-a impresivnim svjetlosnim efektima, pirotehnikom i vrhunskom muzičkom produkcijom.

Ulaznice za festival su dostupne na sajtu kupikartu.ba.

Freshwave festival još jednom potvrđuje svoju poziciju lidera festivalske scene u regiji, pružajući jedinstveno iskustvo za ljubitelje muzike, adrenalina i vrhunskog provoda. Vidimo se od 7. do 9. avgusta na tvrđavi Kastel!

Danas su objelodanjene i nominacije za sve kategorije.

Nominacije za najbolji pop solo nastup “dobile su” Bijonse, Sabrina Karpenter, Čarli XCX, Bili Ajliš i Čepel Roan.

Za najbolje nove izvođače, nominovani su Benson Bun, Sabrina Karpenter, Doečija, Hruangbin, Rej, Čepel Roan, Šabuzi i Tedi Svims.

Za najbolje kantri album nominovani su Cowboy Carter, F-1, Deeper Well, Higher, i Whirlwind.

Za pjesmu godine, nominovani su Bijonse “Texas Hold ’Em”, Bili Ajliš “Birds of a Feather”, Čapel Roar “Good Luck, Babe!”, Kendrik Lamar “Not Like Us”, Lejdi Gaga i Bruno Mars “Die With a Smile”, Sabrina Karpenter “Please Please Please, Shaboozey – A Bar Song (Tipsy)” i Tejlor Svift “Fortnight”, piše “Daily Mail”.

Za najbolji kantri solo nastup nominovani su Bijonse “16 Carriages”, Kris Stejplton “It Takes a Woman”, Dželi Rol “I Am Not Okay”, Kejsi Masgrejvs “The Architect”, Šabuzi “A Bar Song (Tipsy)”.

Za najbolju muziku za vizuelne medije (uključujući film i televiziju) nominovani su filmovi “American Fiction”, “Challengers”, “The Color Purple”, “Dune: Part Two and Shogun”, prenosi Ona.rs

Izvor: nezavisne.com

Maja Manojlović ističe da je interesovanje za kamp bilo izuzetno, ali da je zbog ograničenog broja mjesta bilo neophodno izvršiti selekciju prijavljenih kandidata:

„Ove godine smo primili veliki broj prijava, a svi kandidati su pokazali veliki interes za rad i napredovanje. Ipak, morali smo odabrati 10 učesnika kako bismo osigurali optimalne uslove za svakog od njih. Escape vokalni kamp nije zamišljen kao masovni događaj, već kao intiman prostor gdje svaki pjevač može dobiti potrebnu pažnju i mentorske smjernice“, ističe Manojlović.

Odabrani kandidati dolaze iz raznih krajeva regije i čine raznoliku grupu pjevača, od onih s višegodišnjim iskustvom na sceni, do onih koji su tek na početku karijere. Kroz detaljan proces selekcije, organizatori su se fokusirali na one koji su pokazali želju za učenjem, spremnost za timski rad i strast za muzikom.

„Cilj nam nije bio da biramo isključivo profesionalce ili one s najviše iskustva. Na prvom mjestu nam je bilo da pronađemo kandidate koji vole rad u grupi i koji žele da napreduju. Naši učesnici su otvoreni za nove izazove, žele da uče i da se usavršavaju. To je ono što Escape kamp čini posebnim – pruža prostor za rast, kako lični, tako i profesionalni,“ dodaje Manojlović.

Kamp je organizovan za odrasle pjevače svih nivoa, od početnika do profesionalaca, i pruža im priliku da kroz rad u odabranoj, podržavajućoj grupi razvijaju svoje vokalne sposobnosti. Ekskluzivnost kampa omogućava mentorima da se posvete svakom učesniku, pružajući personalizovane savjete i tehničke vježbe prilagođene individualnim potrebama.

Poseban akcenat je stavljen na zajednički rad, jer kroz grupne aktivnosti učesnici imaju priliku da sarađuju, razmjenjuju iskustva i grade kreativne veze koje mogu dovesti do novih muzičkih projekata. Pjevači iz različitih gradova i država regiona ne samo da će unaprijediti svoj glas, već i steći nova poznanstva i prilike za saradnju, što je često odskočna daska za mnoge u muzičkoj industriji.

„Mnogi kandidati su tokom selekcionog online intervjua izrazili oduševljenje što ovakav koncept postoji kod nas i što mogu upoznati kolege iz drugih gradova i država. Sigurni smo da će se iz ovog kampa izroditi neki sjajni kreativni projekti,“ zaključuje Manojlović.

Escape vokalni kamp nudi priliku pjevačima da pronađu svoj glas, ali i da se povežu sa istomišljenicima u podržavajućoj i inspirativnoj atmosferi.

Ona je usledila četiri meseca kasnije, na nastupu u Parizu gde je raspoloženje bilo posebno loše (čini se da je avgust mesec svih velikih trenutaka za Oejzis).

Niko se nije previše iznenadio kad je Noel konačno otišao – čak i na njihovom vrhuncu, trvenja su bila sastavni deo njihove slave.

Oejzis su bili više od tek izuzetno popularnog benda, oni su bili sapunska opera sa dvojicom najharizmatičnijih rokenrol svadljivaca.

Skorašnji podkast od osam epizoda na BBC-ju o usponu i padu Oejzis bio je izdeljen ne po albumima ili turnejama, već po osam slavnih svađa.

Vredi se, međutim, prisetiti koliko su popularni bili.

Za svakoga ko to nije proživeo ili se aktivno trudio da izbegne, Oejzis su bili, na vrhuncu sredinom devedesetih, gotovo neizbežni.

What's the Story (Morning Glory) bio je najveći britanski album te decenije, prodat u pet miliona primeraka u Velikoj Britaniji i u 22 miliona primeraka širom sveta.

Trinaest godina pre njihovog dramatičnog finala 2009. godine, u avgustu 1996, bili su na vrhuncu njihove imperijalne faze.

Za dve večeri, gledalo ih je 250.000 ljudi kao glavne zvezde festivala u Nebvortu, što se smatra trenutkom vrhunca za Britpop.

Ostatak bendova koji su tada nastupali: Manic Street Preachers, The Prodigy, The Charlatans, The Chemical Brothers, Ocean Colour Scene, Cast, bili su samo to – ostatak bendova koji su nastupali.

U februaru 1996. godine, Oejzis je izveo Don't Look Back in Anger i njegovu B-stranu – obradu Cum on Feel the Noize grupe Slejd – u emisiji Top ov d pops, što ih je činilo izuzetno retkim bendom koji je izveo dve pesme u jednoj epizodi u istoriji ove emisije.

A u novinama su se pojavljivali skoro svaki dan.

Kad je Toni Bler ostvario ubedljivu pobedu na izborima 1997. godine, održao je koktel da to proslavi u Dauning Stritu broj 10.

Fotografija kako se Bler nasmejan rukuje sa jednako veselim Noelom Galagerom postala je ključna slika tog medenog meseca kratkog veka zvanog Kul Britanija – izvorom ponosa za britansku kulturu krajem 1990-ih.

„Imao sam 30 godina, bio sam odvaljen od droge, a svi su nam govorili da smo najbolji bend otkako je sveta i veka”, prisetio se Noel.

„A onda te premijer pozove na čašu vina. I to sve postane deo tog istog tripa.”

Bio je to poslednji uzlet predinternetske kulture kad je prisustvo na top listama, na televiziji i u novinama bilo garancija da je maltene svako u zemlji, bilo da je to želeo ili ne, čuo za vas.

Noel je bio u pravu kad je rekao: „Morate da počnete da nas doživljavate u istoj klasi kao i Stonse. Svi su čuli za Stonse, svi znaju kako oni zvuče, svi znaju šta oni rade.”

Postojao je samo jedan pravac u kom je sve to moglo da pođe.

Kad je bend počeo rad na sledećem albumu, Be Here Now, What's The Story (Morning Glory) još uvek se nalazio na petom mestu na američkoj Bilbordovoj listi.

Kad je taj album objavljen u avgustu 1997. godine, prvobitno uzbuđenje je ubrzano splaslo.

Ono što je neverovatno, zapravo, jeste da su uspeli da ostanu toliko dugo zajedno.

Kad su Noela pitali šta misli o ideji za operu o Oejzis, on je rekao: „Ne verujem da su dvojica likova koji imaju istu svađu iznova i iznova 16 godina dobar materijal za operu”.

„Oejzis: Opera bila bi veoma kratka.”

Ali čak i kad su bili najpodeljeniji, i dalje su bili moćni.

Kad sam ih gledao na Glestonberiju 2004, sećam se da su čak i oni koji su se pojavili iz puke radoznalosti znali sve reči pesama.

U doba Spotifaja i privatnih plejlista to se ne dešava baš tako.

„Ne može da vam dosadi 15.000 ljudi koji izvikuju reči za ‘Wonderwall’. To je bolje od svake droge”, kako je to Noel rekao.

Sada, 15 godina kasnije, Oejzis su nam priredili još jedan avgustovski trenutak – da jedva čekamo avgust 2025. godine.

Onih 250.000 obožavalaca iz Nebvorta 1996. godine sada su u četrdesetim i pedesetim, ali je sasvim dovoljno njih uspelo da prenese strast na njihovu decu.

Ima mnogo dvadesetogodišnjaka koji znaju ceo tekst za „Wonderwall”, ali da bismo stigli do tamo, potrebno nam je 12 meseci bez ikakvih velikih trzavica.

Opreznom obožavaocu možda bi bilo najbolje da pokuša da nabavi karte za rane datume na turneji.