Drevni ljudski ostaci iz Indonezije ukazuju na to da su ljudi uobičajeno koristili orašaste plodove betela, pokazuje nova naučna studija.
Dokazi o redovnoj upotrebi psihoaktivnih supstanci mogli bi datirati čak 25.000 godina unazad, kada su lovci-sakupljači na indonezijskom otoku Sulawesi redovno konzumirali orašaste plodove betela, pokazuje nova studija.
Istraživači su prilikom analize drevnih ljudskih ostataka pronašli tragove koji odgovaraju redovnom žvakanju odnosno sisanju cijelih orašastih plodova betela, koji sadrže psihoaktivno jedinjenje arekolin. Rezultati istraživanja objavljeni su u časopisu “Science Advances“.
Prema navodima istraživača, riječ je o najranijem zabilježenom dokazu redovne upotrebe neuroaktivne biljne droge.
Ključni dokazi na zubnim ostacima
Dokazi su pronađeni na zubnim ostacima, na kojima su uočena karakteristična oštećenja povezana s ponovljenim sisanjem cijelih orašastih plodova betela. Hemijskom analizom u zubnom tkivu također je otkriven arekolin, što predstavlja dodatni dokaz da su osobe konzumirale ove orašaste plodove.
Istraživači navode da se ova praksa pojavila prije najmanje 25.000 godina i nastavila tokom kasnog pleistocena, hiljadama godina prije pojave poljoprivrede.
Orašasti plod betela, poznat i kao areka, dobija se od areka palme i sadrži arekolin, psihoaktivnu supstancu koja može imati stimulativno djelovanje. Ovaj plod se i danas široko konzumira u dijelovima Azije i Pacifika, često kao dio pripravka poznatog kao betel-kvijd.
Drevna praksa u početku mogla imati medicinsku svrhu
Arekolin može imati svojstva koja ublažavaju bol, dok su drevne zajednice lovaca-sakupljača obuhvaćene istraživanjem uglavnom imale loše zdravlje zuba. Sisanjem tvrdih orašastih plodova tako su mogli privremeno ublažavati zubobolju, navode istraživači.
Međutim, dugotrajna upotreba očigledno je oštećivala zube. Abrazivni orašasti plodovi izazivali su ozbiljno trošenje zuba, a u pojedinim slučajevima dovodili su do izlaganja unutrašnje zubne pulpe, što je moglo pojačati bol i povećati rizik od hronične infekcije.
Istraživači navode da nalazi ukazuju na to da je redovna upotreba psihoaktivnih supstanci bila dio života pojedinih zajednica lovaca-sakupljača mnogo prije pojave poljoprivrede i razvoja stalnih naselja.
Studija ne utvrđuje kada su ljudi prvi put počeli koristiti droge, ali pruža ono što istraživači opisuju kao najraniji poznati arheološki dokaz redovne upotrebe neuroaktivne biljne droge.
