Stajah klecajući naspram svjetla.
U javi mračnih tonova,
U izobilju polomljenog i mrtvog,
U požaru duševnog rasula.
Sa poplavom mašte
bez fronta za dejstvovanje,
u neskladu sa snovima
divno označen borama od osmijeha.
Zapaljen usudom sudbe mi obesne,
Pružih srce u ruci upoznanja
Dok uveliko primih zvanje kamene statue,
U kojoj je srce vodilo podivljale plesove,
U kojoj su snovi čeznuli za upoznavanjem sa tim božanstvenim.
Sastavljajući komadiće rasute mi duše,
Zasljepljen nepoznatim dobrom,
Ona ritmika srca razarala je tijelo okovano teškom rudom.
Ne bi li srce izgovorilo „sanjao sam o tebi; maštao o plemenitom hramu tvom“.
I one bore od osmijeha satkane su u snovima o tebi.
Dok sam neuko gledao u snove svoje, jedva izustih riječi požude:
„Provedi me kroz ove puteve raja,
Ne dozvoli snovima da me progutaju,
Rasvjetli ovo nepoznato bjelilo“.
„Mariola”
opet me rastavi, skameni i izvrnu to blještavilo.
Dok je kroz mene strujalo doživotno osjećanje sreće,
Življenje sa snovima.
Nazvaću te …
