Valentino Garavani, jedan od najpoznatijih modnih dizajnera, umro je u 93. godini.
Valentino Garavani, rimski dizajner, koji je pokrenuo svoju marku 1960. godine i stekao svjetsku slavu oblačeći evropske kraljevske porodice, američke prve dame i zvijezde tog vremena, preminuo je u svom domu u Rimu.
Sa svojim preciznim izradom krojeva, prepoznatljivom nijansom crvene boje maka i okom za ženstvene detalje poput mašni, volana, čipke i vezova, Valentino je bio jedan od ključnih arhitekata glamura kasnog 20. vijeka.
“Valentionove djevojke”, kako su često nazivali njegovu klijantelu, uključivale su Elizabet Tejlor, Odri Hepbern i Sofiju Loren.
Džeki Kenedi je nosila bijelu haljinu Valentinove kreacije na svom vjenčanju sa Aristotelom Onazisom, a decenijama kasnije, dizajner je interpretirao mentol zelenu haljinu koju je napravio za bivšu prvu damu 1967. godine za nastup Dženifer Lopez na dodeli Oskara 2003. godine. Godine 2001. Džulija Roberts je primila nagradu za najbolju glumicu za Erin Brokovič u vintage crno-beloj Valentino haljini.
Godine 2009, dizajner je bio tema dokumentarca u režiji Meta Tirnauera, “Valentino: Poslednji car”, koji je pratio dizajnera, njegovog dugogodišnjeg poslovnog partnera Đankarla Đametija i njegovu pratnju u dvije godine koje su prethodile njegovom penzionisanju.
U filmu, Valentino kaže novinaru: “Znam šta žene žele, žele da budu lijepe”, što je sažetak estetike koja ga je pretvorila u multimilionera u samo nekoliko riječi.
Zvali su ga i “šeik šika”, što je bio nadimak koji je dobio od Džona Ferčajlda, bivšeg urednika časopisa “Women’s Wear Daily”.
Od osnivanja kompanije, tokom narednih pola vijeka ne samo da je oblačio svijet velikana, već je i sam postao legenda.
“U Italiji postoji Papa – i postoji Valentino”, rekao je Valter Veltroni, tadašnji gradonačelnik Rima, u profilu dizajnera iz 2005. godine u časopisu “The New Yorker”.
Vječno preplanuo, sa kosom koja je bila fenirana do savršenstva, skoro uvijek oslovljavan sa “gospodin Valentino”, Garavani je stvorio i prodavao sliku visokog glamura koja je generacijama definisala italijanski stil.
“Svjet mode je izgubio više od dizajnera. Izgubio je čuvara ljepote, discipline i predanosti. Valentino je vjerovao da je elegancija čin brige – za zanat, za istoriju, za ljude koji nose odjeću i za ljude koji je prave”.
U tom duhu, evo manje poznatih činjenica o čovjeku koji je modu tretirao kao doživotnu odgovornost.
Majka mu je ima dala po zvezdi nemog filma Rudolfu Valentinu.
Prve lekcije mode dobio je od tetke Roze u Vogeri, a ne u Parizu.
Prije formalnog školovanja, bio je šegrt kod lokalne dizajnerke Ernestine Salvadeo.
Studirao je u “Školi lijepih umjetnosti” i u Sindikalnoj komori u Parizu. Pomagao je Žanu Desesu skicirajući kostime za groficu Žaklin de Rib. Svađa oko odmora u Sen Tropeu okončala je jedno parisko poglavlje njegove karijere. Vratio se u Italiju 1959. godine da bi ponovo naučio modu na rimski način. Njegov prvi rimski atelje otvoren je u ulici Kondoti 1960. godine.
Modeli za njegovu debitantsku reviju dopremljeni su avionom iz Pariza u Rim. Valentino je probudio svoju ljubav prema operskim kostimima u Barseloni. Đankarla Đametija je slučajno upoznao u Kafeu de Pariz u ulici Veneto.
Đameti je napustio arhitektonski fakultet kako bi spasao Valentina od bankrota. Firenca, a ne Pariz, bila je domaćin njegovog međunarodnog debija 1962. godine. Žaklin Kenedi je naručila šest crno-bijelih haljina nakon privatne probe. Dizajnirao je njenu vjenčanicu za Aristotela Onasisa.
Njegov kultni V logo debitovao je u potpuno bijeloj kolekciji iz 1967. godine.
Tiho je pratio trendove, ali ih je usavršavao krojenjem. Sedamdesete godine 20. vijeka učinile su ga miljenikom njujorškog društva. Dajana Vriland ga je neumorno zastupala u SAD. Džoan Kolins ga je učinila poznatim imenom iz doba dinastije. Dizajnirao je luksuzne enterijere za liniju Linkoln Kontinental. Akademija Valentino finansirala je inicijative za podršku oboljelima od AIDS-a u Rimu.
Pojavio se u filmu “Đavo nosi Pradu”.
Njegova posljednja revija visoke mode dobila je ovacije u muzeju Roden. Nikada nije prestao da vjeruje da je elegancija moralni izbor.
Valentino je pokazao da moda može biti disciplinovana, a da ne bude hladna, luksuzna, a da ne bude nemarna, i bezvremenska, a da ne bude kruta. Njegovo nasljeđe živijeće ne samo u haljinama, već i u standardima.
