Iako je najpoznatija po svojim pjesmama, Desanka Maksimović objavljivala je i knjige pripovedačke, romansijerske i putopisne proze. Pisala je za djecu, prevodila sa ruskog, slovenačkog, bugarskog i francuskog jezika. Objavila je ukupno 50 djela, u kojima obrađuje različite teme i motive, od dječijih do rodoljubivih i ljubavnih.
Studirala je svjetsku književnost, opštu istoriju i istoriju umjetnosti na Filozofskom fakultetu u Beogradu, a zatim radila u struci sve do penzije, u nekoliko gradova Jugoslavije. Bila je članica Srpske akademije nauka i umetnosti.
Njene pjesme većinom govore o dobroti, ljubavi, rodoljublju, ponosu, hrabrosti, plemenitosti… Umrla je u 95. godini u Beogradu, a sahranjena je u Brankovini kod Valjeva.
Nemam Više Vremena
Nemam više vremena za duge rečenice,
nemam kad da pregovaram,
otkucavam poruke kao telegrame.
Nemam vremena da raspirujem plamen,
sad zaprećem šake zgorela žara.
Nemam više vremena za hodočašća,
naglo se smanjuje putanja do ušća,
nemam kad da se osvrćem, da se vraćam.
Nemam više vremena za sitnice,
treba sad misliti na večno i neobuhvatno.
Nemam kad da razmišljam na raskrsnici,
mogu stići jedino kudgod u blizinu.
Nemam vremena da išta izučavam,
nemam vremena sad za analize,
za mene je voda sada samo voda
kao da sam je pila sa kladenca;
nemam kad da razlažem na sastojke nebo,
vidim ga onakvo kakvo ga vide deca.
Nemam više vremena za bogove tuđe,
ni svoga nisam dobro upoznala.
Nemam kad da usvajam zapovesti nove,
mnogo mi je i starih deset zapovesti.
