Virdžinija Vulf i Ketrin Mensfild (Katherine Mansfield)
Za razliku od prethodno spomenutih prijateljstava, povezanost Virdžinije Vulf i Ketrin Mensfild je ušla u istoriju, ali se pamti iz potpuno pogrešnh razloga.
Virdžinijin prvi utisak o Ketrin je bio poprilično oštar – “kao mačka koja je krenula u šetnju ulicom”. Zbog toga se često njih dvije posmatraju kao ogorčeni neprijatelji. No, u stvarnosti su Virdžinija i Ketrin jedna drugoj bile drage prijateljice, ali i rivalke. Tražile su da čuju mišljenje jedna od druge o knjigama koje su kupovale, razmjenjivale su poklone u obliku belgijskih cigareta, štruci hljeba, kafe u zrnu i kolumbijskog bilja. Slale su jedna drugoj bezbroj pisama i uz čaj razgovarale o svom radu.
Zvuči nevjerovatno, ali njih dvije su bile prijateljice uprkos svemu po čemu su se razlikovale. Ketrin je poticala iz dalekih kolonija, dok je Virdžinijina porodica bila čvrsto ukorijenjena u englesku inteligenciju. Ketrin je svoje mladalačke želje prihvatala sa boemskom radošću dok je Virdžinija bojažljivo pristupala intimi.
Obje su bile hronično bolesne, imale su komplikovane odnose sa muževima urednicima i osjećale su se ambivalentno zbog toga što nisu imale djece. No, prijateljstvo je nastalo zbog zajedničkih književnih poduhvata.
Godine 1917. Virdžinija i njen muž su osnovali sopstvenu izdavačku kuću i ona je odmah naručila priču od Ketrin. Nekoliko godina kasnije, Virdžinija je bila razumljivo povrijeđena nakon što je pročitala kritiku koju je Ketrin napisala o njenom drugom romanu “Noć i dan” (“Night and Day”). No, Ketrinina tvrdnja da roman nije uspio u tome da prizna štetu nastalu zbog Prvog svjetskog rata na kraju je inspirisao Virdžiniju da napiše tri ratna romana koja se širom svijeta smatraju njenim najboljim radom.
Ketrin je umrla od tuberkuloze u 34. godini, no i poslije prerane smrti njen uticaj na Virdžiniju nije prestajao. Kada je Virdžinija završila “Gospođu Dalovej” (“Mrs Dalloway”) i “Ka svjetionika” (“To the Lighthouse “) pitala se šta bi Ketrin mislila o tim njenim romanima. Osam godina nakon Ketrinine smrti, u ljeto 1391. Virdžinija je izjavila da joj je preminula književnica prošaptala riječi pomirenja u snu. Prije nego što se probudila Virdžinija je posljednji put pružila ruku svojoj rivalki odgovarajući na ruku prijateljstva koju joj je Ketrin pružala iz groba.
No, uspomena na Virdžinijino i Ketrinino prijateljstvo je ostala nepotpuna baš kao i mnoge druge povezanosti između književnica. I dok su prijateljstva muškaraca koji su pisali bila u centru pažnje, ona između žena su sakrivena u sjenci. Vjerovatno usamljena čudakinja ili jedinstevna genijalka predstavljaju manju prijetnju patrijarhalnim normama nego zajednica kreativnih žena. No, iza pozornice, sestre književnice su dugo pomagale jedna drugoj da se čuju njihovi glasovi i priče o njihovim prijateljstvima nikada neće izblijediti.
